De Monumentencommissie sprak gisteren in de krant schande van de sloop van twee historische panden in de Telegraafstraat. En illustreerde daarmee wat zoveel Tilburgers al heel lang weten: Tilburg is in rap tempo een visueel en gevoelsmatig onleefbare woestenij aan het worden. Een stad als aangename, veelzijdige woon-, werk- en speelomgeving voor 200.000 Tilburgers? Nee, een stad die allang een speeltuin is voor opeenvolgende colleges en hun zucht naar prestigeprojecten.
Tilburg als vrijplaats voor projectontwikkelaars die de winst van het zoveelste misplaatste appartementencomplex belangrijker vinden dan het welbevinden van stadsbewoners. Voor wethouders die woontorens als fallussymbolen laten bouwen ter compensatie van hun gebrek aan visie en misschien aan nog wel wat anders. En die dus last hebben van vernieuwingsdrift. Want ze willen toch een tastbaar politiek erfenisje achterlaten. Zodat ze zich door een projectontwikkelaar laten wijsmaken dat het goedkoopste, meest simpele ontwerp juist het meest innovatieve en spectaculaire is “met een internationale uitstraling”.
Tilburg als speelplek voor raadsleden zonder veel gevoel voor schoonheid of verstand van architectuur. Die menen dat vernieuwing gelijk staat aan het volgen van de laatste trends in architectenland. Tilburg als proefkonijn voor architectenbureau’s die denken dat weldenkende stadsbewoners het fijn vinden om in donkere blokkendozen met veel te kleine ramen te wonen. Tilburg als proeflap voor stedenbouwkundigen zonder verstand van of visie op stedenbouw. Voor ambtenaren die het een worst zal wezen dat ze met het verlenen van een sloopvergunning een aangenaam en vertrouwd stadsgezicht voorgoed verknallen. Omdat ze er zelf toch niet wonen.
Wat leveren al die “deskundigen” Tilburg op? Een horizon verpestende Westpoint, een Stadsheer met de andere blokkendozen in de zogenaamde Spoorzone. Een Cenakel. De Cityring. De massieve donkere flatmuur aan de Ringbaan Oost ter hoogte van het viaduct vanaf de Brucknerlaan. De nieuwe bios op het Pieter Vreedeplein. Het hele Pieter Vreedeplein zelf. Het kille koude betonnen Koningsplein. Het dito Willemsplein. De Heuvel waar even kille stalen vierkante constructies wel mochten maar de lindenboom destijds niet in het nieuwe “concept” paste. (Hetzelfde gebeurt nu in de Nieuwlandstraat waar het prachtige pleintje en de monumentale boom voor café Langeboom eenzelfde behandeling krijgen.) De Quirijnboulevard. Allemaal symbolen van de minachting van opeenvolgende bestuurders voor de ziel van Tilburg. En voor de wensen van haar inwoners.
Wie meer voorbeelden van deze neo-stalinistische blokkenbouw kent: Vul me aan alsjeblieft….!