Er was eens….. een groepje Jonge Helden. Vrolijk, vriendelijk, vaardig en vooral vrij van geest. Ze bedachten een Vrijplaats voor zichzelf en andere Jonge Helden: Een plek voor elke Jonge Held met een goed creatief idee, met de behoefte om zelf iets te maken of gewoon met de drang om zichzelf te zijn. Om zich te uiten zonder de terreur van de heersende norm of mode. Die plek ging de Hall of Fame heten. Eerst was die plek een oud tochtig zwembad. Toen een ouwe tochtige kerk. Nu een ouwe tochtige fabriek. Met vallen en opstaan deden steeds meer Jonge Helden er steeds meer mooie en interessante dingen. Die soms geld kostten maar vaker nog geld opleverden.
Het Stadsbestuur zag dat het goed was wat er gebeurde en stak een handje toe. Nou ja, een klein handje dan, al wilde de Boze VVD-Tovenaar dat steeds maar niet geloven. Maar in ruil voor die steun moesten de Jonge Helden wel steeds meer en mochten ze steeds minder. Zo moesten ze binnen een jaar weg uit de fabriek, naar een andere fabriek die ze niet zagen zitten. En weer maar voor een paar jaar. En ze moesten in een Taskforce met hun klanten. En hun Hall heette ineens “urban culture” en “broedplaats voor jongerencultuur”. Die in plaats van een Vrijplaats een middel werd om de eigen politieke doelen van het Stadsbestuur voor elkaar te toveren. En om te laten zien hoe goed dit Stadsbestuur was met en voor Jonge Helden. Maar de Jonge Helden zelf merkten dat hun vrijheid en creativiteit steeds meer onder druk stonden door die bemoeienis van bovenaf. En dat hun Hall steeds minder hún Hall was. En dat de Vrijplaats steeds een beetje minder vrij werd.
Hoe het afliep? Dat weten we nog niet. Dat hangt van het Stadsbestuur af. Of zouden de Jonge Helden trouw blijven aan hun heldenstatus van vrolijke, vriendelijke, vaardige vrije creatievelingen? Die hun eigen toekomst willen bepalen en dat van hun Vrijplaats? In plaats van lijdzaam af te wachten en zich te schikken naar een Stadsbestuur met een eigen agenda? Jonge Helden kiezen meestal die eerste, moeilijkst begaanbare weg. De weg naar de vrijheid…