Gisterenavond diende de SP-fractie een motie van wantrouwen in tegen wethouder Aarts, omdat zij de raad aantoonbaar heeft voorgelogen. Het college is verplicht de raad van volledige en juiste informatie te voorzien, om haar controlerende taak uit te kunnen voeren moet de raad daarop kunnen vertrouwen. Liegen of informatie achterhouden is daarom een politieke doodzonde.

‘De SP speelt een politiek spelletje!’ zo reageerden de coalitiepartijen. Zonder verdere uitleg, dus wat ze daar precies onder verstaan weet ik ook niet. Ik versta onder politieke spelletjes in ieder geval heel iets anders. Om politieke redenen een standpunt innemen waar je inhoudelijk helemaal niet achter staat bijvoorbeeld. Of je dat dan doet om via ordinaire koehandel op een ander punt je gelijk te halen, om politeke vriendjes te maken, om in de coalitie te stoken of juist om het college in bescherming te nemen maakt dan geen verschil.

Onze motie van wantrouwen was geen politieke speelkaart. Het vertrouwen in wethouder Aarts is echt op. En niet alleen omdat ze de raad heeft voorgelogen. Deze wethouder is in staat om alle beleidstereinen waar ze zich mee bemoeit meer achteruitgang dan vooruitgang te boeken. En vaak daarbij de wens van burgers en de meerderheid van de raad volledig te negeren. De autovrije zondag is daar maar één voorbeeld van, denk ook eens aan de deeltaxi, het transferium, de WMO (nog altijd zonder fatsoenlijke financiële dekking), het wegenonderhoud, het hele dossier Welzorg, etc., etc.

Partijen die nu nog vertrouwen hebben in deze wethouder zijn óf naïef, óf te goedgelovig óf ze vinden het in bescherming nemen van de wethouder belangrijker dan de inhoud. Ik heb er geen andere woorden voor: die partijen spelen een politiek spelletje.