Tilburgs CDA-wethouder Erik de Ridder is mede-initiatiefnemer van een brief van partijgenoten aan Maxime Verhagen die namens het CDA onderhandelt met VVD en PVV over de vorming van een rechtse regering. Prominente CDA-leden zien Wilders’ PVV niet zitten omdat zijn ideeën haaks staan op de CDA-uitgangspunten als “Een samenleving waarin culturen en religies met elkaar samenleven en niet tegenover elkaar komen te staan. Gemeenschappelijke waarden en normen zijn het cement van de samenleving.” De Ridder en zijn mede-ondertekenaars willen echter hun vertrouwen uitspreken in Verhagen. Vertrouwen? Verhagen verkwanselde het CDA-gedachtengoed op het moment dat hij aangaf regeringsmacht te willen met getalsmatige gedoogsteun van de PVV.

“Als CDA’ers hechten wij er belang aan ons vertrouwen in u, onze fractie en ons partijbestuur uit te spreken aangaande uw onderhandelingen met VVD en PVV. Het CDA is een partij die zijn verantwoordelijkheid neemt en geen partijen bij voorbaat uitsluit. ( ) Wij achten het niet noodzakelijk, mede in het licht van alle signalen die u reeds ontvangen heeft, u mee te moeten geven welke zaken niet passen binnen het gedachtegoed van het CDA. Wij hebben alle vertrouwen in u als onderhandelaar dat u hierin de juiste keuzes maakt.” Deze briefschrijvers zijn dus óf naïef óf verregaand opportunistisch maar proberen dat hoe dan ook te maskeren door te pleiten voor vertrouwen en verantwoordelijkheid.

Maar Erik en mede-briefschrijvers: Je kunt niet van twee walletjes blíjven eten. De PVV is een groepering die de gelijkwaardigheid van alle mensen ongeacht geloof of cultuur minachtend betwist en bewust voor eigen machtsgewin ondermijnt, met als gevolg de ondergang van de solidariteit, de spreekwoordelijke bijbelse naastenliefde. Als je als bestuurder of als partij alleen maar kunt gaan besturen door de getalsmatige steun van een dergelijke groepering, dan doe je mee aan het ondermijnen van die gelijkwaardigheid en menselijke waardigheid. Dan word je betrokken bij de ondergang van die solidariteit, die naastenliefde.

Zelfs als je alleen maar uit strategische overwegingen in de beginfase van de formatie aan de onderhandelingstafel gaat zitten zonder de intentie om uiteindelijk deze combinatie met deze gedoogconstructie te laten slagen. Dan al maak je je schuldig aan het ondergraven van juist die principes die je in je partijprogramma hebt staan en waarvan je zegt te hopen dat Verhagen ze hoog zal houden in de onderhandelingen. Door je afhankelijk te maken van Wilders die juist jouw principes niet alleen niet deelt maar ook nog actief bestrijdt maak je de PVV-ideeën politiek en sociaal aanvaardbaar, salonfähig. Je laat zien dat je de PVV een serieuze onderhandelings- en regeringspartner vindt in plaats van een ondemocratische, eurocentristische (de Westerse maatschappij superieur achtende), asociale groepering.

“Het CDA neemt zijn verantwoordelijkheid en sluit geen partijen uit.” Waar gaat het nu om, briefschrijvers? Om als traditionele bestuurderspartij te laten zien dat je ook in zware tijden verantwoordelijkheid durft te nemen voor het bestuur van Nederland? Misschien in de stille hoop wat van de kiezersgunst terug te winnen? Of is het stiekem gewoon een ordinair vastklampen aan elke mogelijkheid om de bestuursmacht te behouden? Was de bescheidenheid die Verhagen in eerste instantie meende te moeten betonen vanwege de electorale afstraffing van het CDA puur voor het oog van het kerkvolk? Ook al moet je je ziel ervoor verkopen aan een man die groot is geworden door mensen en groepen uit te sluiten? Aan een man die aan de door jou zo gekoesterde christelijke (en beslist ook universele) beginselen zijn billen afveegt, ter meerdere eer en glorie van zijn eigen ego en macht?

Wat wordt het, briefschrijvers? Of jullie zeggen eerlijk dat je het strategische “spel” van Verhagen gewoon wilt meespelen omdat jullie denken dat dit je partij en je bestuurskansen op welke manier dan ook geen windeieren zal leggen. Of jullie nemen openlijk afstand van het huidige formatieproces omdat je eigen onderhandelaar bezig is jullie fundamentele partijbeginselen uit te verkopen. Het is één van de twee. Het CDA is machtig geworden én gebleven door steeds -in elk geval voor de bühne- met alle winden mee te waaien, door ogenschijnlijk de kool en de geit te sparen, door immer te schipperen tussen de diverse belangen. Op die manier handhaaf je immers het beste de rust en orde, raken belanghebbenden en kiezers niet verontrust en kun jij ongestoord en zonder pottenkijkers je bestuurswerk doen. Maar hoever ga je daarin?

Houd je die opstelling ook vol in een tijd van fundamentele morele crisis? Als de meest noodzakelijke basis voor een harmonieuze, menselijke samenleving (de menselijke waardigheid en gelijkwaardigheid) wankelt doordat er -zoals eerder in de geschiedenis- politici opstaan die omwille van macht en prestige bevolkingsgroepen tegen elkaar opzetten, met alle akelige gevolgen van dien? Wat moet er nog gebeuren voordat je bereid bent om oprecht en publiekelijk op te komen voor de christelijke en universele waarden die je zegt zo hoog te achten? De tijd van kolen en geiten sparen is voorbij, Erik de Ridder en andere briefschrijvers. Tijd om op te staan voor je principes, voor de samenleving, voor alle mensen. Zoals Jezus Christus ook deed. Tijd om te kiezen!