Het is een feit: GroenLinks-raadslid Sandra Franken heeft zich genoodzaakt gezien om uit de GroenLinks-fractie te stappen. Niet ter meerdere eer en glorie van zichzelf maar omdat ze vindt dat het college waar GroenLinks deel van uitmaakt teveel kiest voor stenen en te weinig voor mensen. Sandra heeft besloten wel verder te gaan in de raad en dus haar zetel te behouden. Dat mag kiesrechtelijk: Een volksvertegenwoordiger is op persoonlijke titel gekozen en heeft dus een eigen mandaat van de kiezer. Natuurlijk stemt de gemiddelde kiezer vooral op een partij in plaats van op een persoon. En zou een gekozene haar zetel terug moeten geven in geval van problemen met de koers van haar partij en haar fractie. Maar wat als het juist die fractie is die sterk aan het afwijken is van de koers van de partij, terwijl het raadslid in kwestie daar al vaker intern én in het openbaar bezwaar tegen heeft gemaakt? Heeft dat raadslid dan wél het recht om alleen verder te gaan? (meer…)

In februari van dit jaar kwam het bericht dat onze Tilburgse ijshockeyclub Destil Trappers bijna failliet was. Maar er zou nog van alles worden geprobeerd om te proberen het faillissement af te wenden. De spelers zagen af van de gebruikelijke bonus voor hun goede prestaties en er is gesproken met de schuldeisers, waaronder de gemeente Tilburg. Uiteindelijk mislukten die gesprekken en is deze week het faillissement aangevraagd. De gemeenteraad las dat in de krant. Net als de mededeling dat een openstaande schuld bij de gemeente van €160.000 niet kan worden afgelost. Twee problemen: Een wethouder die de volksvertegenwoordiging aan wie hij een informatieplicht heeft in het ongewisse laat. En een gat in de gemeentelijke begroting. De curator heeft al gezegd dat de gemeente echt naar haar centen kan fluiten. Wethouder Hamming (PvdA) kon dat niet geloven. Da’s nou net steeds Hammings probleem: Goeie bedoelingen en tegen beter weten in blijven hopen dat het goed komt. Desnoods met allerlei kunstgrepen. De weg naar de hel is geplaveid met goeie bedoelingen…

Gisteren een mail gekregen van een mevrouw die eergisteren met haar vriend in haar huis van haar bed is gelicht door 4 agenten en 2 sociale rechercheurs, terwijl er in de gang nog een troep agenten stond te wachten. Huilende tienerdochter bleef achter terwijl haar moeder om toen nog onbekende redenen werd afgevoerd. Bij de gratie gods bleef er een agent bij het meisje achter totdat een vriend was gearriveerd. Uiteindelijk bleek dat de vrouw werd verdacht van fraude: Ze zou samenwonen met haar vriend (wat volgens haar niet zo is) en dus onterecht een uitkering ontvangen. Zelfs al zou dat het geval zijn, dan is het nog zeer de vraag of Sociale Zaken met zoveel overmacht een dergelijke overvaltactiek mag toepassen. De mevrouw in kwestie heeft enkele jaren geleden haar Algerijnse buurvrouw de helpende hand toegestoken toen die het land uitgezet dreigde te worden en het gevaar liep van eerwraak. Door haar niet aflatende acties heeft Fatma een permanente verblijfsvergunning gekregen. Menselijk en maatschappelijk iets productiever dan wat veel bankiers en topmanagers de samenleving ongestraft hebben geflikt en nog flikken. Alleen worden die niet ‘s ochtends vroeg van hun bed gelicht en als misdadigers behandeld.

Vandaag sprak de commissie Economie over het versneld afbouwen van de gesubsidieerde banen in Tilburg. De gemeente betaalt een deel van de loonkosten en dat wordt – zo zegt het college – door alle bezuinigingen te duur.

Het gaat om 424 mensen die als ID- er of WIW- er werken bij organisaties als verzorgingstehuizen, scholen, sportverenigingen en musea. Zij zitten gemiddeld meer dan tien jaar bij hun werkgever. Knap, zeker als je bedenkt dat het gaat om mensen die door de gemeente als ‘blijvers’, ‘schrijnende gevallen’ en ‘kanslozen op de arbeidsmarkt’ zijn betiteld.

Dit zijn niet de mensen die in beeld komen als we het hebben over de uitdagingen van een flexibele arbeidsmarkt, over de zegeningen van het vrije ondernemerschap en over de innovatieve kenniseconomie als banenmotor van de toekomst. Dit zijn Jan, Hettie, Ali, Fatima en nog 420 anderen die het gelukt is om achter de geraniums vandaan te blijven en betekenisvol werk te doen voor – onder andere – amateursporters, museumbezoekers, ouderen, zieken en kinderen.

Het college maakt er een simpel rekensommetje van. Als we de loonkostensubsidie niet versneld afbouwen, slokt dit over een paar jaar meer dan de helft van het beschikbare geld voor reintegratie op. Dat reintegratiebudget wordt namelijk door landelijke bezuinigingen uitgekleed van 28 miljoen nu, naar 8 miljoen in 2014.

Maar: naar verwachting zal het stoppen van de subsidie zeker voor de helft van deze mensen ontslag en terugval naar de uitkering zal betekenen. Tja, en die uitkeringen betaalt de gemeente ook. Weliswaar uit een ander potje, maar uiteindelijk is ook dat andere potje gemeenschapsgeld. Het stoppen met de subsidie levert de gemeente zo’n 20.000 euro per persoon op. De uitkering kost de gemeente vervolgens 12.000 euro. Ook de Diamantgroep zal naar eigen zeggen door het stoppen van de subsidie een verlies draaien van een half miljoen. Dat krijgt de gemeente Tilburg straks ook op haar bordje. En dan hebben we het nog niet over de nadelen van ongewild werkloos thuis zitten en wat dat de samenleving extra kost aan gezondheidszorg en psychische hulp.

Ik drong er vanochtend bij wethouder Hamming op aan om te kijken naar nieuwe mogelijkheden om aan geld te komen. Bijvoorbeeld via zorgverzekeraars. Of door landelijk ‘af te dwingen’ dat het geld voor bijstandsuitkeringen ook gebruikt mag worden voor deze banen. Met dat geld kunnen we de banen voor de mensen die anders thuis komen te zitten, behouden. De wethouder wilde dit wel gaan proberen, maar hij wil wel eerst netjes de regeltjes en afspraken uit ‘Den Haag’ afwachten. Het kwam er allemaal niet bepaald overtuigend uit.

Teleurstellend, vindt de SP. De wethouder blijft in afzonderlijke potjes denken. Hij toont niet het lef en het initiatief om de dingen echt anders te gaan doen. Dat is voor een gemeente die social innovation als speerpunt heeft, geen goed verhaal. 

En zo bestuurt het college (en de raad) de stad als een soort boekhoudclubje, waar zij juist haar nek uit zou moeten steken voor de bewoners van de stad. En het enige wat u te horen krijgt, is dat dit soort sociale verworvenheden in de stad te duur worden…..